«ԷՍ ԷԼ ԵՍ ԵՄ»․Դավիթ Պարսամյան

Գործքիս ինձ սովորեցրել է համբերել, աշխատել ու երբեք չհանձնվել:

Երաժշտությունն ինձ համար զգացմունքներ արտահայտելու ամենագեղեցիկ լեզուն է:

Երբ մենակ եմ սիրում եմ երաժշտություն լսել ու մտածել:

Նվագելիս ես մոռանում եմ ամեն ինչ ու խոսում եմ երաժշտության լեզվով:

Հավատում եմ, որ աշխատասիրությամբ ու հավատով կարելի է հասնել ամենամեծ երազանքներին:

Երբ բեմում եմ, մոռանում եմ ամեն ինչ ու պարզապես երաժշտությունն եմ ապրում: 

Երջանիկ եմ զգում, երբ իմ նվագը հասնում է մարդանց սրտերին:

Քչերը գիտեն, բայց ես քնել շատ եմ սիրում, բայց երաժշտության ու փորձերի համար երբեմն պատրաստ եմ քիչ քնել:

Հայ լինելն ինձ համար մեծ պատիվ է և միևնույն ժամանակ պատասխանատվություն:

Կյանքում կարևորը լավ մարդ մնալն ու սիրած գործով ապրելն է:

Ոգեշնչվում եմ, երբ դժվարությունից հետո նորից փորձում եմ:

Հուզվում եմ, ամեն անգամ բեմելից առաջ:

Երաժիշտ լինելը նշանակում է ոչ միայն նվագել, այլ զգալ ու փոխանցել այն, ինչ բառերով չես կարող ասել:

Հասկացել եմ, որ իմ աշխատանքի ու նվագի շնորհիվ կարողանում եմ ուրախացնել ու հպարտացնել ինձ սիրող մարդկանց:

Ինձ ուժ է տալիս այն միտքը, որ դեռ շատ բարձունքներ ունեմ նվաճելու:

Հպարտանում եմ, երբ տեսնում եմ, որ իմ ամենօրյա աշխատանքը արդյունք է տալիս:

Երեք բառով ես` երազող, պատասխանատու, համառ:

Ուրախանում եմ, երբ լավ եմ նվագում:

10 տարի հետո ես ուզում եմ լինել կայացած երաժիշտ, մեծ բեմերում նվագել և իմ երաժշտությամբ ներկայացնել Հայաստանը:

Երևանում ամենաշատը սիրում եմ Արամ Խաչատրյանի համերգասրահը:

Երազում եմ մի օր նվագել Վիեննայի պետական օպերայի համերգասրահում`միշտ հիշելով, թե որտեղից եմ սկսել:

Իմ կարգախոսն է` _«Երազանքին հասնում են ոչ թե սպասելով, այլ ամեն օր մի քայլ առաջ գնալով»։