«ԷՍ ԷԼ ԵՍ ԵՄ»․Դավիթ Բաբայան
Գործիքս ինձ սովորեցրել է, որ «կրկին մեկ անգամ» արտահայտությունը կարող է տևել մի ամբողջ ժամ։ Ամենափոքր առաջընթացն անգամ սկսվում է ամենօրյա աշխատանքից։
Երաժշտությունն ինձ համար մի աշխարհ է, որտեղ բառերն այլևս պետք չեն։ Երբեմն այն կարող է պատմել այն, ինչ ես ինքս դժվարանում եմ ասել։
Երբ մենակ եմ, սիրում եմ մտքերս դասավորել և նոր երաժշտություն լսել։ Երբեմն լավագույն գաղափարները հենց լռության մեջ են ծնվում։
Նվագելիս ես փորձում եմ անկեղծ լինել։ Կարծում եմ՝ հանդիսատեսը շատ արագ զգում է՝ դու պարզապես նվագո՞ւմ ես, թե՞ իսկապես ապրում ես երաժշտությամբ։ Նույն ստեղծագործությունը երբեք ինձ համար նույն կերպ չի հնչում։
Հավատում եմ, որ տաղանդը լավ սկիզբ է, բայց աշխատասիրությունը հաղթում է երկար մրցավազքում։
Երբ բեմում եմ, հասկանում եմ, թե ինչու եմ այսքան ժամանակ նվիրում փորձերին։ Այդ մի քանի րոպեները արդարացնում են ամբողջ աշխատանքը։
Երջանիկ եմ զգում, երբ կարողանում եմ նվագել այնպես, ինչպես պատկերացրել էի։ Այդ պահերին հասկանում եմ, որ յուրաքանչյուր փորձ իր իմաստն ուներ։
Քչերը գիտեն, բայց ես երբեմն մտքումս մեղեդիներ եմ երգում նույնիսկ քայլելիս։ Հուսով եմ՝ կողքից շատ տարօրինակ չի երևում։
Հայ լինելը ինձ համար մեծ պատասխանատվություն է։ Ուրախ եմ, երբ կարողանում եմ իմ երկրի անունը ներկայացնել միջազգային բեմերում։
Կյանքում կարևորը ոչ թե միշտ հաղթելն է, այլ ամեն օր մի փոքր ավելի լավը դառնալը։ Հենց այդ փոքր քայլերն են մեծ արդյունքների հասցնում։
Ոգեշնչվում եմ, երբ հասկանում եմ, որ այսօր կարողացա անել այն, ինչ երեկ դեռ չէր ստացվում։ Այդ փոքր հաղթանակներն ամենամեծ ուժն են տալիս։
Հուզվում եմ, երբ լսում եմ իսկապես անկեղծ կատարումներ։ Դրանք հիշեցնում են, թե ինչու եմ ընտրել երաժշտության ճանապարհը։
Երաժիշտ լինելը նշանակում է, որ ջութակդ միշտ քեզ հետ է՝ անկախ նրանից, թե ուր է տանում ճանապարհը։
Հասկացել եմ, որ ամենադժվար մրցակիցը երեկվա ես-ն է։ Նրա հետ մրցելը երբեք չի ավարտվում։
Ինձ ուժ է տալիս գիտակցելը, որ միշտ կա մի նոր բարձունք, որին կարելի է հասնել։ Հենց դա է ստիպում ամեն օր նորից վերցնել ջութակը։
Հպարտանում եմ, երբ բեմից իջնում եմ այն զգացողությամբ, որ երաժշտությունն ավելի լավ խոսեց, քան ես երբևէ կկարողանայի։
Երեք բառով ես նպատակասլաց եմ, համբերատար և նվիրված։
Ուրախանում եմ, երբ ուսուցիչս ասում է՝ «Լավ էր» ու չի ավելացնում «բայց»։
10 տարի հետո հուսով եմ՝ կկարողանամ ասել, որ երազանքներիս մեծ մասը կատարվել է։
Երևանում ամենաշատը սիրում եմ նրա ջերմությունը և այն զգացողությունը, որ այստեղ են իմ արմատները։ Այս քաղաքում են սկսվել իմ առաջին երաժշտական քայլերը, և դրա համար այն միշտ առանձնահատուկ տեղ ունի իմ սրտում։
Երազում եմ ունենալ այնպիսի կատարումներ, որոնք մարդկանց հիշողության մեջ կմնան երկար ժամանակ։
Իմ կարգախոսն է՝ «Ամեն օր մի փոքր ավելի լավ, քան երեկ»։ Մեծ արդյունքները հենց փոքր քայլերից են սկսվում։
Comments